Damian Knyba wykorzystał przewagę i uciszył Ruiza. Zwycięstwo, które otwiera drzwi

Damian Knyba zrobił to, czego wielu się po nim nie spodziewało. W największej walce swojej kariery nie tylko nie przestraszył się nazwiska Andy’ego Ruiza, ale przez większą część pojedynku narzucał byłemu mistrzowi świata własne warunki. Polak wygrał jednogłośnie na punkty, choć końcowa punktacja pokazuje, że sędziowie nie byli w tej walce jednomyślni.

Od pierwszego gongu było widać, że Knyba ma plan i zamierza się go trzymać. Wysoki, długi, ruchliwy – zamiast wdawać się w wymiany z dużo bardziej doświadczonym Ruizem, pracował nogami i konsekwentnie trzymał go na końcu lewego prostego. To nie był efektowny boks dla samego efektu. Damian robił dokładnie to, co powinien robić pięściarz mający przewagę warunków fizycznych.

Pierwsze cztery rundy padły jego łupem. Ruiz próbował skracać dystans, ale Polak nie stał przed nim jak słup. Odchodził, zmieniał pozycję, punktował i nie pozwalał byłemu championowi rozwinąć skrzydeł.

Z czasem Ruiz zaczął jednak znajdować odpowiedzi. Weteran nie został przecież byłym mistrzem świata przez przypadek. Kiedy tylko Knyba przestawał pracować nogami i pozwalał mu wejść w półdystans, pojawiało się niebezpieczeństwo.

A potem przyszła siódma runda.

Knyba trafił prawym, a za chwilę dorzucił kolejne uderzenia. Akcja, która mogła być po prostu kolejnym dobrym momentem Polaka, zamieniła się w scenę, którą zapamiętamy na długo. Ruiz ciężko runął na matę. Zdołał podnieść się przed końcem liczenia, ale był wyraźnie zamroczony. Sędzia dał mu czas na dojście do siebie i, mówiąc delikatnie, nie spieszył się z zakończeniem procedury.

Knyba poczuł krew.

W kolejnej odsłonie jeszcze raz ruszył do ataku, ale tym razem zapłacił za wysokie tempo. W dziewiątej rundzie można było odnieść wrażenie, że Polakowi zaczyna brakować paliwa. Ruiz przetrwał najtrudniejsze chwile i nagle pojawiła się myśl, która wcześniej wydawała się mało prawdopodobna: czy były mistrz świata jest jeszcze w stanie odwrócić losy tego pojedynku?

Knyba odpowiedział najlepiej, jak mógł – nie dał sobie odebrać zwycięstwa.

W dwóch ostatnich rundach odzyskał rytm, ponownie zaczął kontrolować dystans i dowiózł walkę do końcowego gongu. Wydawało się, że przewaga Polaka jest wystarczająca, aby nie było żadnych wątpliwości. Tymczasem karty punktowe przyniosły pewne zaskoczenie.

Werdykt był jednogłośny, ale dwóch sędziów widziało walkę tylko 114:113 dla Knyby. Trzeci był znacznie bliżej tego, co działo się w ringu, punktując 117:110. To pokazuje, że końcówka pojedynku miała dla oceny całości większe znaczenie, niż można było sądzić tuż po ostatnim gongu.

Nie zmienia to jednak faktu, że Damian Knyba odniósł najważniejsze zwycięstwo w dotychczasowej karierze. Pokonał pięściarza, który jeszcze niedawno był mistrzem świata, a przede wszystkim zdał egzamin z walki na dużej scenie. Nie wystarczyło mieć przewagę wzrostu i zasięgu. Trzeba było umieć tę przewagę wykorzystać. Knyba to zrobił. I zrobił coś jeszcze ważniejszego – pokazał, że może boksować z zawodnikiem tej klasy bez kompleksów.

Ruiz? Trudno powiedzieć, co dalej. Wiek, przebyte wojny ringowe i kolejna porażka każą się zastanowić, czy przed nim jest jeszcze droga do wielkich walk. Po tym, co zobaczyliśmy, można odnieść wrażenie, że kariera byłego mistrza świata znalazła się na bardzo stromym zakręcie.

Dla Knyby sytuacja jest dokładnie odwrotna.

Przed walką był pięściarzem z bilansem 18-1 i 11 zwycięstwami przed czasem, ale bez nazwiska, które otwierałoby drzwi do największych pojedynków. Ruiz takie drzwi otworzył. Teraz Polak musi tylko zdecydować, jak szeroko je popchnąć.

Warto też spojrzeć na ten pojedynek od strony finansowej. Według dostępnych szacunków Ruiz miał zarobić za walkę około miliona dolarów, podczas gdy gaża Knyby była zdecydowanie niższa i miała wynieść mniej więcej 150–300 tysięcy dolarów. Łączna gwarantowana pula dla uczestników walki wieczoru mogła więc oscylować w granicach 1,15–1,8 miliona dolarów. Dysproporcja finansowa była więc podobna do tej, jaka przed pojedynkiem istniała w kwestii doświadczenia i rozpoznawalności. W ringu okazało się jednak, że pieniądze nie boksują.